Het lijkt Frank de Wit voor de wind te gaan. De Heemskerker is de nummer 1 van de wereld in zijn gewicht tot 81kg, hij wint afgelopen weekend een belangrijk toernooi in Abu Dhabi en heeft dit jaar het meest prestigieuze toernooi ter wereld op naam geschreven. Hij is de posterboy van The Hague Grand Prix. Dus kan jij Frank binnenkort in actie zien.

Hij is er ook maar in het judo gesleept. Zijn broer Jan zat op judo, en hij vond het wel leuk om te kijken. Wist hij veel dat hij uit zou groeien tot de besten van de wereld. Maar zijn coaches zagen al snel in hem zitten en dat wordt vooral gevoed vanuit de liefde. Zijn ouders gingen dan ook altijd mee met het gezin van de Wit. Want broer Jan zat op judo, zus Caroline werd een goede judoka en Frankie begon al vroeg te scoren. In totaal twee zussen en een broer. De samenhorigheid en steun is belangrijk voor de familie.

Onafscheidelijk zijn ze en als Frank dan op vakantie gaat, dan is het naar iets wat met judo te maken en meestal met zijn zus. Zo had hij vorig jaar gewoon naar een willekeurig vakantieland kunnen gaan, maar met Caroline besloten ze om even te kijken bij het EK junioren in Malaga waar Frank eigenlijk zijn titel had kunnen verdedigen. Maar sinds zijn wereld titel bij de junioren hebben ze in overleg met zijn coaches de junioren maar laten schieten. Frank kon zich kwalificeren voor de Spelen en dat is toch een toetje als je zo jong bent.

Al lukte het niet bij de Spelen, Frank is een nuchtere vent, en zag het voordeel van zo’n eerste ronde ervaring. Ook vond hij de Spelen best wel opgeblazen, het is gewoon een wedstrijd met een hoop poespas. Zo is elke wedstrijd weer een nieuwe ervaring rijker. Of het nu vijf ronden duurt en eindigt met goud, of een kortstondig optreden. Hij kan analyseren, is realistisch maar vooral ambitieus. Dat het bij het WK dit jaar in Boedapest mis ging was een deceptie. Weliswaar een ervaring rijker maar de manier waarop daarover was Frankie woest. Hij brieste in de catacomben, vooral door het arbitrair falen. Hij voelt de pijn als iemand zijn benen zo afklemt dat hij een risico op een blessure wil voorkomen, de scheidsrechter niet.

De Mongoliër van wie hij verloor werd niet veel later terug gepakt, dat is de stijl van Frank de Wit, een vechter, een individualist. Al voetbalde hij een tijdje bij de plaatselijke vereniging ADO 20 in Heemskerk, maar op de middelbare school moest hij kiezen want het werd toch wel druk.

Zijn familie leeft erg mee met mijn sportprestaties. Zo zie je zijn ouders waar het kan bij de wedstrijden om deze live bij te wonen. En ook in Den Haag zullen ze meeleven met Frank maar het zijn vooral genieters van het judo. De Grand Prix in Den Haag is dan ook een uitkomst. Dichtbij huis, goed judo en Frank kan als nummer één van de wereld zijn positie bevestigen.

De verdiensten van de huidige positie heeft Frank dan ook mede te danken aan zijn team. Hij maakte mooie stappen met John van der Meer, daarna met Benito Maij, zijn huidige coach en de krachttrainingen en fysieke verbeteringen ondergaat hij met Jorden Bres bij het NOC*NSF. Broer Jan is zelf fysio en houdt Frankie ook fit. Op de dag zelf komt de steun van zijn maatje Michael Korrel. Die is part of the team, en Frank houdt Michael scherp en natuurlijk coach Benito Maij.

Zorg dat je erbij bent in Den Haag als supporter van Frank de Wit en al die andere top judoka’s. Frank judoot op 18 November.

To search, begin typing